Ο Σοσιαλισμός πεθαίνει... ζήτω ο πατριωτισμός

Ισπανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Ουγγαρία, χώρες όπου τα σοσιαλιστικά κόμματα έχουν φύγει ντροπιασμένα από την εξουσία. Ντροπιασμένα διότι, απογοήτευσαν πρώτα απ` όλα τον ίδιο τους τον «εαυτό» και κατ` επέκταση τους εκατομμύρια ψηφοφόρους τους.  

Η πτώση του σοσιαλιστικού κρατισμού και τα αντισυστημικά κινήματα γύρω από αυτό ξεκίνησαν πολύ πριν την πραγματική κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας στη Δύση και του «υπαρκτού σοσιαλισμού» στην Ανατολή. Ωστόσο, το κατακλυσμικό γεγονός, το οποίο οδήγησε στην τελική κατάρρευση του κρατικιστικού σοσιαλιστικού κινήματος, ήταν το τέλος του «υπαρκτού σοσιαλισμού». 

Έτσι, οι περισσότεροι υποστηρικτές του αντί να μάθουν τα μαθήματα από την αποτυχία του κρατικιστικού σοσιαλισμού, είτε εγκατέλειψαν κάθε στόχο για τα καλά, ή απλά κάλυψαν αυτήν την επιλογή κάτω από το γνωστή στρατηγική του «λαϊκού μετώπου».

Την ίδια ώρα ενώ ο καπιταλισμός γνωρίζει τη σοβαρότερη κρίση του από τη δεκαετία του '30, τα μεγαλύτερα κόμματα της αριστεράς μοιάζουν άφωνα, αμήχανα. Συχνότερα, προσπαθούν να αποδείξουν την υπευθυνότητά τους προτείνοντας και αυτά μια νεοφιλελεύθερη εκκαθάριση. Πόσο χρόνο ακόμα μπορεί να κρατήσει το πολιτικό αυτό παιχνίδι, ενώ η κοινωνική οργή φουσκώνει;

Η μοναδική δύναμη πού εναντιώνεται σήμερα και προσπαθούν με κάθε τρόπο να ελέγξουν η παγκοσμιοποίηση και οι εγχώριοι εντολοδόχοι της είναι ο πατριωτισμός. Στον πατριωτισμό, στην εθνοκεντρική αντίληψη, βρίσκεται σήμερα η προοδευτικότητα, με την έννοια της άρνησης, άρα και της αντίστασης στην ισοπεδωτική ιδεολογία της ατομικής δουλείας που πρεσβεύουν οι αφανείς και εμφανείς πρεσβευτές της παγκοσμιοποίησης

Η αναπτυσσόμενη λαϊκή δεξιά είναι προσηλωμένη στις  αστικές και εθνικές αξίες. Δεν χαρίζει όμως την κοινωνική δικαιοσύνη και τον ριζοσπαστισμό στην παραδοσιακή αριστερά. Και επιμένει στην ανάγκη σύνθεσης των απόψεων για να συναντηθούμε όλοι στον δρόμο της υπεράσπισης της Πατρίδας και της Δημοκρατίας.

Οι παλιές διαχωριστικές γραμμές πέφτουν. Ο διχασμός σε “δεξιά” και “αριστερά” καταρρέει. Οι αλλαγές στην κοινωνική βάση της δεξιάς αποτελούν το βαρόμετρο μιας κοινωνίας που αλλάζει δραματικά. Η λαϊκή δεξιά μπορεί ακόμα να ψάχνεται, να ξεσπά σε λάθος κατευθύνσεις και να μην ξέρει τι θέλει. Ξέρει όμως πολύ καλά τι δεν θέλει: Η πολιτική ορθότητα πέθανε, μαζί με τις μεσαιοχωρίτικες αντιλήψεις και τα πολυσυλλεκτικά κόμματα. Οι παρωχημένοι λαϊκισμοί και τα ξύλινα λόγια, τελειώνουν στα εκδοτικά γραφεία μαζί με τους “ντιντήδες” και όλους εκείνους που υπηρέτησαν πιστά το σύστημα της διαπλοκής και της διαφθοράς.