Εισβολή... όπως το 1974.

Τελικά με καθυστέρηση δύο ετών το τσουνάμι μέτρων, είναι γεγονός. Νέοι φόροι στις επιχειρήσεις, πάγωμα των μισθών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα για δύο χρόνια, και επιπλέον φορολογία των ιδιωτικών υπαλλήλων. Αλλιώς, όπως λένε τα κυβερνητικά στελέχη, θα πούμε όλοι μαζί «Καλωσόρισες Τρόικα». Αυτή η καημένη «χαμένη» αξιοπιστία της κυπριακής οικονομίας έχει τόσο πολύ χτυπηθεί, που είναι άγνωστο αν θα τα καταφέρει να επιβιώσει ακόμη και με αυτό το πακέτο μέτρων.

Το κακό της όλης υπόθεσης είναι ότι θα κληθεί (και πάλι) να πληρώσει την νύφη και ο ιδιωτικός τομέας, που έχει δει τους μισθούς του εδώ και 2 χρόνια να είναι από παγιοποιημένοι, ως μειωμένοι. Θα κληθεί να πληρώσει τέλος εισφοράς κράτος, που ξεκινά από € 325 τον χρόνο για μισθό € 2500. Την ίδια ώρα ο δημόσιος τομέας θα πρέπει να δεχθεί διετή παγοποίηση μισθών. Το "καμπανάκι" χτυπούσε εδώ και καιρό και κανείς δεν ήθελε να το ακούσει στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Από τη στιγμή που όλες οι προβλέψεις για το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος έπεσαν στο κενό, δεν υπάρχει άλλη λύση.

Οι στιγμές είναι κρίσιμες, κυριολεκτικά κρεμόμαστε από μία κλωστή. Το παράδειγμα της Ελλάδας μας έχει δείξει ότι όποιος μπει στον μηχανισμό στήριξης, χάνει ένα μέρος της Εθνικής Κυριαρχίας του. Και εμείς εδώ στην Κύπρο έχουμε ήδη χαμένη Εθνική Κυριαρχία.

Ίσως να ζούμε ημέρες χειρότερες, ακόμη και από εκείνες της εισβολής του 1974. Για πρώτη φορά από το 1960, απειλείται η ίδια η ύπαρξη μας.

Ο πολίτης όμως θέλει να δει τους φοροφυγάδες να συλλαμβάνονται, να πληρώνουν και να καταλήγουν στη φυλακή. Για να έχει το αίσθημα τη δικαίωσης, υψηλά. Για να μπορεί να πληρώσει, χωρίς να διαμαρτυρηθεί. Αλλιώς δεν αποκλείεται να ζήσουμε και εδώ μεγάλες πορείες διαμαρτυρίας, αντίστοιχες με εκείνες που βλέπουμε σε μεγάλες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.  

Ήρθε η ώρα της κρίσης για όλους μας. Για την κυβέρνηση, τα κόμματα, τις συντεχνίες, τους εργαζομένους, τους συνταξιούχους, τους ανέργους.